StarCraft II - Wings of Liberty

Szczerze wątpię, by były osoby nie znające uniwersum StarCrafta, jednak na wszelki wypadek szybko przedstawię, na czym polega rozgrywka. Do dyspozycji dostajemy trzy strony konfliktu – Terran, Zergów i Protossów, każda o różnych systemach rozwoju. Pierwsza reprezentuje ludzkość, ich oddziały to futurystyczna piechota, wojska zmechanizowane oraz siły powietrzne. Zergi (lub Zergowie) to z kolei rasa przerażających, bezlitosnych obcych, zalewających przeciwnika hordami wszelkiego typu robactwa, a budowle ewoluują tu z żywych organizmów. Protossi stanowią za to najbardziej zaawansowaną technologicznie nację. Manipulując czasem i przestrzenią są w stanie błyskawicznie przywoływać swoje budynki, jak też jednostki, wprost ze swojej ojczystej ziemi – Aiur. Wszystkie rasy zaliczyły rzecz jasna spory skok technologiczny w stosunku do „jedynki” i wymyśliły, tudzież wyewoluowały nowe, potężne jednostki, stare zaś otrzymały dodatkowe zdolności. Wprowadzono też szereg zmian czyniących rozgrywkę bardziej strategiczną niż zręcznościową. Ale nadal trzeba mieć niezły refleks, bo gra nie zwolniła ani trochę.

Główny „zły”, Arcturus Megsk, to były rebeliant, któremu władza przesłoniła ideały. Wprowadził taki sam reżim, z jakim walczył – swoisty nowy „Dyrektorat”. Do akcji wkracza też Kerrigan ze swoim planem zemsty, za to co jej on uczynił, a jakby tego było mało, demiurgowie Zergów oraz Protossów, legendarni Xel’naga, także powracają. Proroctwo się wypełnia i choć na razie nie wiadomo, czy przybywają niosąc ocalenie, czy zagładę, tak ich kolejne twory – Hybrydy, z całą pewnością nie mają pokojowych zamiarów. My, czyli Terranie, oczywiście jesteśmy tymi dobrymi, chociaż nie zawsze do końca moralnymi. Przemierzając uniwersum na pokładzie krążownika Hyperion, będziemy wykonywać szereg rozmaitych misji. Początkowo głównym celem jest pozbycie się ciemiężyciela Mengska, jednak finanse (a w zasadzie ich brak) pchną nas w pogoń za artefaktami dla tajemniczej fundacji Moebiusza. Cały czas przyjdzie również odpierać ataki Zergów, którzy zbiegiem okoliczności też urządzają sobie wykopaliska. Zadania są zróżnicowane, czasami wzbogacone o wybór sposobu ich rozwiązania, co ma raczej mniejszy wpływ na całość fabuły, ale jest ciekawym dodatkiem. Wspomniany powrót Xel’naga objawi nam się w wizji Zeratula – mini-kampanii, w której zagramy Protossami.

 

Całości dopełnia dosyć humorystyczny klimat posiadówek w Kantynie, gdzie można obejrzeć wyborne aktualności ze starcraftowej telewizji UNN, pograć na automacie w Zagubionego Wikinga, czy pogapić się na tańczącą na rurze elfkę z World of Warcraft. Podobnych smaczków jest w grze całe mnóstwo – od latających toalet, przez ukryte opcje dialogowe, na osiągnięciach w rodzaju „Dowiedz się, co wygrał Matt Horner grając w pokera” kończąc. Tych ostatnich są całe setki – prawdziwa gratka dla wszystkich „achievementowych” pań (i panów) lekkich obyczajów. Wspomnieć trzeba także o genialnej otoczce towarzyszącej wprowadzaniu do rozgrywki nowych, śmiercionośnych wynalazków mechanika pokładowego – Rory’ego Swanna. Tylko napomknę o dodatkowych wyzwaniach w trybie dla samotnego gracza i czterech poziomach trudności - z opcją Brutal zarezerwowaną dla najlepszych. Żaden produkt Blizzarda nie obejdzie się też bez kapitalnych wstawek filmowych. Te z SCII: WoL to ścisła światowa czołówka.