Jade Empire: Edycja Specjalna

Zapomnijcie o wyeksploatowanych do granic możliwości światach fantasy. Smoki się skończyły, a rycerze przeszli na emeryturę po tym, gdy się okazało, że ratowane przed bandami trolli księżniczki wolą dziewczyny. Trzeba było szybko zmienić tło do kolejnej przygody. Jako, ze nie da się zrobić gry fabularnej osadzonej w postapokalitycznym świcie bez porównań do wciąż niepokonanego Fallouta, a w steampunkowych realiach nadal króluje Arcanum, to poszukano idei trochę dalej. Zdecydowano się na dość oryginalny pomysł, jakim było umieszczenia akcji nowej gry studia w świecie chińskiej mitologii. I choć Jade Empire nie jest pierwszym tytułem w podobnych realiach, to jako pierwszy robi z tej otoczki dobry użytek.

Początek przygody jest już nieco bardziej oklepany. Od razu słyszymy, że jesteśmy wybrańcami, a w naszych rękach ma leżeć los całej krainy. Tak, będąc uczniem w jednej ze szkół sztuk walki, mamy głównie gołymi pięściami znów ratować świat. Zanim jednak poznamy swoje prawdziwe korzenie oraz motywy kierujące mistrzem, pod którego okiem pilnie trenujemy, szkoła zostaje zaatakowana i jako jedni z bardzo nielicznych uchodzimy z życiem. Nie dość, że jesteśmy całkowicie zdezorientowani i bez opieki, to nasz nauczyciel zostaje porwany, a my zaczynamy mieć w dodatku dziwne wizje. Z braku innego pomysłu ruszamy uwolnić mistrza, by poznać odpowiedzi na gnębiące nas pytania. Szczerze mówiąc na tym etapie gry odniosłem wrażenie jakbym oglądał znane mi już przedstawienie, ale na tle innych dekoracji. Nawet aktorzy podobni, tylko inaczej ucharakteryzowani. Nie chcę zdradzać żadnych ważniejszych niuansów fabuły, lecz muszę powiedzieć, że to początkowe odczucie okazuje się potem na szczęście mylne, jeśli o dalszy rozwój zdarzeń chodzi. Jade Empire prezentuje naprawdę niezłą, skondensowaną historię, i to bez żadnych wypełniaczy traktujących „o niczym”. Cały czas jesteśmy w centrum wydarzeń, a takiego zwrotu akcji, jaki napotkamy tutaj, nie było chyba w żadnej poprzedniej grze kanadyjskiego studia.

 

Na potrzeby nowego tytułu został opracowany dość unikalny system prowadzenia i rozwoju postaci. Jego największą wadą (dla niektórych może być to z kolei największa zaleta) jest niezwykła prostota, która sprawia, że miejscami można by się zastanowić czy to nadal na pewno RPG, czy może już gra akcji. Naszą postać określają tylko trzy główne współczynniki: ciało, duch i umysł. Od nich zależy liczba punktów życia, ilość energii chi (taki odpowiednik many – możemy się jej kosztem leczyć, korzystać z magii itd.) oraz poziom skupienia, które zużywamy podczas walki bronią. Oszczędzę Wam słów, jakie cisnęły się na usta przy odkryciu, że mimo posiadania miecza, to już po kilku wymachach postać musi walczyć gołymi rękoma, ponieważ się strasznie zmęczyła. Co gorsza, skupienie samo się nie regeneruje – odnowić możemy je w specjalnych kapliczkach, lub zbierając pozostałe po niektórych wrogach „kulki”. Dopóki nie obniżymy kosztu skupienia dla danego oręża to bronią białą będziemy mogli posługiwać się w co dziesiątej potyczce. Bezsens. Ale, ale - i tak większość przeciwników jest całkowicie odporna na ciosy mieczem.