Call of Duty: World at War

II Wojna raz jeszcze

Z tematyką ostatniego konfliktu zbrojnego, który ogarnął sporą część świata, trudno się było nie spotkać - powstała o tym w końcu cała masa gier. Kiedy mogło się już wydawać, że wszystkie najważniejsze wątki II Wojny Światowej zostały przedstawione i przynajmniej Ci najwięksi wydawcy przerzucą się na bardziej „świeży” temat, znowu stajemy jednak do boju po stronie aliantów. Akcja Word at War zaczyna się standardowo, w finałowej fazie działań, kiedy Amerykanie dostrzegają początek końca walki z Japonią, zaś Armia Czerwona uzyskuje przewagę nad III Rzeszą na froncie wschodnioeuropejskim. Wcielamy się tutaj w rolę niższego rangą żołnierza – nie superbohatera, ani też komandosa, tylko wojskowego, jakich wielu spotkamy na swojej drodze.

Od początku uderza duża brutalność gry. Już na starcie stykamy się z torturami współtowarzysza, którego krew z rozcinanego gardła za moment rozlewa się po całym baraku. Nie jest to wcale wyjątek, czy tylko porażający wstęp, bo z ostrymi scenami będziemy mieli do czynienia wiele razy. W tym również sami staniemy się oprawcami wykonując zwykłe działania wojenne. Przemoc to jednak nie kaprys twórców, chcących zmienić w miarę realistyczną serię strzelanin w krwawą rzeźnię, tylko kwestia wymuszona przez ukazywany scenariusz. Nasz bohater zostaje rzucony w sam środek piekła. Jako Amerykanie zmagamy się Japończykami, którzy w swoim środowisku są w stanie dokonywać cudów. Niepewne kroki małych, odseparowanych od dowództwa czy zaopatrzenia oddziałów po całkiem obcej, gęsto zarośniętej ziemi… Łatwo jak w Europie nie będzie.

 

W kraju płonącej wiśni

Wrogowie potrafią zaskoczyć nas atakując masą lub niedużą grupą, lecz za to z niespodziewanego kierunku, dobrze zakamuflowanych miejsc, czy osłoniętej liśćmi palmy. Nie stronią od sypania granatami oraz rzucania się na nas z bagnetami z okrzykiem Banzai! na ustach. Oprócz korzystania ze sprytnych kryjówek, nieźle sobie też radzą z trzymaniem agresywnej defensywy w okopach albo chociażby w średniowiecznych pałacach. Ale nawet sprzyjający tubylcom, bogaty we florę klimat da się wykorzystać przeciwko oponentowi. Gdy tylko w nasze ręce wpada miotacz ognia atmosfera z miejsca staje się „gęsta”. Urządzenie wyrządza szybko duże szkody i nie potrzebuje paliwa, tylko czasu na ostygnięcie. Nietrudno zasiać nim popłoch w wąskich korytarzach czy skutecznie popieścić płomieniem kryjących się w trawach i na drzewach.