Ace Attorney Investigations: Miles Edgeworth

Ace Attorney Investigations: Miles Edgeworth to powielenie znanych od lat rozwiązań z „prawnych” dzieł Capcomu, więc starzy wyjadacze poczują się tu jak ryby w wodzie. Ogólnie zabawa sprowadza się do tego, że zostając wplątanym w ten czy inny sposób w przestępstwo (prawie zawsze jest to morderstwo), staramy się rozwikłać sprawę, przeprowadzając śledztwo oraz przesłuchując inne osoby we wszystko zamieszane. Do tej pory rozgrywka w tytułach Ace Attorney dzieliła się na dwie części - pierwszą było badanie miejsca zbrodni i zbieranie dowodów, a drugą walka na sali sądowej, gdzie próbowaliśmy się oczyścić naszego klienta z zarzutów. Jako że tym razem przejmujemy rolę prokuratora, twórcy postanowili odrzucić element udowodniania winy i skupili się na poszukiwaniu sprawcy. Całą grę przyjdzie nam spędzić w terenie, ustalając, kto może być prawdziwym zbrodniarzem - chociaż nie oznacza to też, iż zrezygnowano z uznanych motywów.

Najciekawsze jest toczenie boju ze świadkami, polegające na wyłapywaniu nieścisłości na podstawie ustalonych przez nas faktów oraz zgromadzonych dowodów. Przesłuchiwana postać przekazuje swoją wersję wydarzeń, podzieloną na kilka części, podczas gdy my możemy ją naciskać w celu wyciągnięcia dokładniejszych informacji, tudzież wskazujemy ten fragment wypowiedzi, który zaprzecza zebranemu materiałowi i pokazujemy delikwentowi konkretną rzecz. W międzyczasie prowadzimy oczywiście dochodzenie. Podchodząc do różnych miejsc na mapie oglądamy interesujące nas elementy otoczenia czy sceny zbrodni – wszystko jeżdżąc rysikiem po ekraniku dotykowym. Zebrane przedmioty niekiedy da się dokładnie zbadać, obracając je oraz koncentrując się na ich poszczególnych punktach. Nowością jest „Logika”, wykorzystywana do łączenia ze sobą obserwacji, skąd też uzyskujemy kolejne materiały w sprawie. Dla przykładu, sprawdzając zwłoki dostrzegamy, że na głowie znajduje się rana od tępego przedmiotu, a obok leży zakrwawiona figurka. Łączymy to sobie szybciutko, ustalając narzędzie zbrodni. To jeden z prostszych wzorów - w trakcie gry potrafią trafić się i prawdziwe zagwozdki, przy których nic nie jest jednoznaczne.

 

Tok rozumowania twórców potrafi miejscami być tak absurdalny, że nieraz będziecie się zastanawiać po ilu „głębszych” scenarzysta mógł wpaść na podobne rozwiązanie, odkrywając mozolnie powiązania metodą prób i błędów. Tymczasem „smarowanie” dowodami na lewo oraz prawo nie pozostaje bez kary, bowiem wszelkie pomyłki uszczuplają nasz pasek prawdy (coś na wzór tradycyjnego wskaźnika zdrowia) – jego wyzerowanie kończy zabawę. Z pomocą przychodzi na szczęście opcja zapisu stanu gry w praktycznie dowolnym momencie, co pozwala na wielokrotne podejście danego problemu. Jeśli nie wpadniecie na ten sam pomysł, co programiści, niestety pozostaje przetrzebiać „ekwipunek” w nadziei, że coś w końcu poskutkuje. Dla „ułatwienia” jest zawsze liniowo, więc nie natrafimy na sytuację, gdzie kilka dowodów jest w stanie popchnąć akcję dalej. Czy narzekać na ten element? To tak, jakbyśmy czepiali się specyfiki całego gatunku.