Z jednej strony trudno nie zgodzić się z Microsoftem i chęcią wyeliminowania niecnego procederu uruchamiania pirackich kopii gier, z drugiej jednak nie sposób zrozumieć dlaczego koncern od lat mydli oczy w sprawie polskiego Xbox Live. O łączeniu tych dwóch faktów nie będę jednak pisał – zrobiła to już za mnie cała masa graczy i redaktorów pism czy portali. Co jednak z kwestią wymiany i pożyczania sobie gier? Zupełnie niedawno dobry kolega (pozdrawiam) pożyczył mi na Xboksa 360 dwie pozycje - ja w ramach rewanżu dałem mu grę, w którą od dawna chciał w spokoju pograć. Czy to czyni nas złodziejami i przestępcami?

O rynku wtórnym pisałem w jednym z moich grudniowych blogów, dlatego postaram się ani na chwilę nie wejść w poruszone tam kwestię. Myśleliście jednak kiedyś nad totalnie koleżeńskim pożyczaniem sobie gier wszelakich? W końcu nie każdego stać na kupno kilku nowości na raz – to oczywiste. Skoro więc Wy kupicie premierową pozycję, Wasz znajomy zakupi drugą, to logicznym jest, że pożyczając je sobie na jakiś czas ogracie dwa świeże tytuły. Proste i logiczne. Bo któż nie pożyczał sobie płytek czy kartridży – w końcu lata temu, szczególnie pośród mieszkańców małych miast, był to jedyny sposób na ogranie wielu gier. Mówimy oczywiście o wymianach, które nie łączą się z jakimkolwiek kopiowaniem pożyczonych nośników. Skąd w ogóle pomysł na takie dywagacje? Podczas niedawnej wymiany, mój dobry kolega (pozdrawiam) zażartował „nie pożyczam – nie kradnę”. W pewnym sensie miał niestety rację – skoro wydawcy negatywnie traktują rynek wtórny, to wymienianie się grami jest przez nich również negowane.

Skąd ta pewność? Ostatnimi czasy kilka nowości zaopatrzonych było w kody umożliwiające ściągnięcie DLC. Skoro kupuję produkt, dostaję ciąg cyferek, powinienem móc go wykorzystać kilkukrotnie – w końcu to prawo do dodatku, a nie wykorzystania kodu. Czy jednak faktycznie tak jest? Czy jeśli pożyczycie grę sąsiadowi, jemu uda się pobrać z sieci rzeczony dodatek? No właśnie. Skoro więc udostępnię grę koledze, nie pozwalam zarobić wydawcy. Skąd ta pokrętna logika? Przecież gdybym nie użyczył mu swojej płyty (do czego mam przecież prawo), pożyczkobiorca (że tak powiem) musiałby grę zakupić – w tym wypadku nową, bo nie pojawiła się ona jeszcze na rynku wtórnym. Skoro na kilka dni ma ją ode mnie - prawie pewnym jest, że po przejściu nie będzie myślał o kupnie własnej kopii. O tym, czy jegomość w ogóle rozważał dokonanie zakupu nie mówmy, bo niejednokrotnie niektóre gry nadają się jedynie do pożyczenia i tylko najwięksi kolekcjonerzy wydają blisko 200 zł, by postawić crap na półce. Skoro jednak dwie nowości (nawet te najlepsze) kosztują łącznie 4 stówki, to każdy gracz postawiony przed wyborem – chcę zagrać w dwie gry płacąc 400 zł vs. chcę zagrać w dwie gry płacąc 200 zł wybierze opcję nr 2.

Co w tym złego bądź nielegalnego? Kompletnie nic. Ale przecież nie chodzi o to, co myśli gracz, ale jak do problemu podchodzi wydawca. A co jeśli któregoś dnia gry działać będą tak jak systemy operacyjne dodawane do komputerów przenośnych? Co jeśli wsadzę płytę do napędu konsoli i po pierwszym włączeniu gra nie zadziała już na żadnym innym sprzęcie? Myślicie, że to nierealne? A myśleliście, że któregoś dnia Microsoft zaatakuje graczy antypiracką kampanią wiedząc doskonale, że XBL prawdopodobnie nigdy nie pojawi się w Polsce - bo nasz rodzimy rynek nie generuje wystarczającego dochodu? Ja nie przypuszczałem. Niestety gry – zarówno konsolowe jak i komputerowe to biznes – przede wszystkim interes i sposób na robienie pieniędzy. Jeśli firma postanawia przeznaczyć kilkadziesiąt milionów dolarów na produkcję, liczyć się będzie dla niej każdy grosz jaki może na tytule zarobić. Obym nigdy nie dożył czasów, gdy pad współpracować będzie tylko z moimi dłońmi – bo producent stwierdzi, że kuzyn chcący pograć na mojej konsoli przez pół godziny powinien mieć swój kontroler, oczywiście jeśli za niego zapłaci.

Kradzież wartości intelektualnej to przestępstwo i dobrze, że Polska weszła swego czasu w posiadanie regulacji prawnych dotyczących tego zagadnienia. Należy jednak pamiętać, że kupując grę mamy więcej praw niż tylko możliwość włożenia krążka do swojej konsoli i zagrania w pieleszach własnego domu. Wydawcy wyciągają ostatnimi czasy rękę po pieniądze przy praktycznie każdej możliwej okazji - czy to DLC, skórki, obrazka czy ciuszka dla avatara. Nie pozwólmy im wyciągnąć jej za daleko, bo któregoś dnia zapłacimy za puste pudełko, którego nie będziemy mogli w dodatku dotknąć. Oprócz prawa do ochrony oryginalnych gier, Polska posiada również takie instytucje jak Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Pewne przepisy normatywne chronią również Was - warto o tym pamiętać. Pożyczone nie kradzione.